Untitled

Let me,.. just give me few more days.

Gusto kung umiyak like I never cry my whole life, I want to shout until I run out of voice. I don’t know why I’m still holding unto this long, long drama of my not so fortunate love life. Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon sya parin ang gusto kung makita lage, sya parin ang wallpaper ng cellphone, ang picture sa study table, ang gusto kung isipin bago matulog.

You will never do the same to me right? Pero kahit na ganun, patuloy pa rin ako. I already felt too much pain, pain that once in my life I’ve never been experienced. Too much heartache which if I analyze properly, it’s so not worth it.

I’m still here, waiting and wishing…

Please, kung kelan man to matatapos, sana naman dumating ng maaga.

Gusto ko ring mag move on, gusto ko rin tumahimik na ang lintik kung utak sa kakaisip sayo.

Mahal kita… pero ayoko ng masaktan pa,.. paulit-ulit kasi.. wala akong pasensya sa ganitong mga bagay.

I want peace… Sana may vaccum para sa utak,.. :(

                                                                           -raven